запчасти для вилочных погрузчиков запчасти для автопогрузчиков Ремонт и обслуживание погрузчиков Ремонт штабелеров и ричтраков Ремонт двигателя погрузчика Ремонт электропогрузчиков Ремонт дизельных погрузчиков Ремонт автопогрузчиков Ремонт вилочных погрузчиков ремонт погрузчиков Инверторные кондиционеры в москве Инверторные кондиционеры с установкой Купить кондиционер в москве Кондиционеры в москве недорого Кондиционеры с установкой недорого в москве Кондиционеры с установкой недорого в москве цена шоу бизнес россии видео прикол как лечить колени леди блог кулинарный рецепт

Lakmus

Ինչպես ծնվեցին հանցաշխարհում գոյատևելու կանոնները

 

  1861թ. ճորտատիրական իրավունքի վերացումից հետո կայսրությունում ստեղծված շրջադարձային պահը լրջորեն ազդեց հանցավոր կառույցների վրա, և գրանցվեց հանցագործությունների թվի աճ: Այդ փոփոխությունները հատկապես նկատելի դարձան մեծ քաղաքներում, ուր ուղևորվում էին անհող գյուղացիները: Ազատելով ճորտերին՝ իշխանությունը հապաղեց անհրաժեշտ հողային ռեֆորմներ իրականացնել, և շատ գյուղացիների համար այլընտրանք չկար, բացի ռուսական կապիտալիզմից ծնունդ առած ֆաբրիկաներում խցկվելուց: Եթե այդպիսի հնարավորություն էլ չկար, նախկին ճորտերը գոյատևելու համար ստիպված գնում էին հանցագործությունների: 

Կանաչուտ գյուղի հայտնի փողոցը

  Արարատի մարզի Կանաչուտ գյուղի փողոցներից մեկը կոչվում է Ալիկ Սարգսյանի անվամբ: Միայն գիտությամբ ու գրականությամբ, հռչակավոր մարդկանց կենսագրությամբ հետաքրքրվողներին, գիտակներին տեղեկացնենք, որ Ալիկ Սարգսյանը հայտնի է Հայաստանում՝ որպես Արարատի մարզի նախկին մարզպետ, ՀՀ նախկին ոստիկանապետ, այժմ՝ ՀՀ նախագահի խորհրդական: 

Գորբատի. անտիկ արժեքների գլխավոր մասնագետը հանցավոր աշխարհում

 

 

Յուրի  Վասիլևիչ  Ալեքսեևը  սկսել է գողությամբ  զբաղվել 15 տարեկանից:  1993թ.-ին՝ 62 տարեկան  հասակում  մահացել  է  բանտի  հիվանդանոցում: Նրան  կոչում  էին Գորբատի: Նա  ՛՛օրենքով  գող  էր՛՛՝  ամենահարգվածը Սանկտ  Պետերբուրգում:

      1992 թ. ամռանը  նա  համաձայնեց  հարցազրույց  տալ: Որքանհայտնի  է, դա  եզակի  դեպքն  էր  նրա  կյանքում:

Գորբատիին  դատապարտել են  7 անգամ, այդ  թվում՝  գողության, խուլիգանական հարձակման և խաբեության  համար: Բանտերում  ու ճամբարներում  նա  անցկացրել է  իր կյանքի  27 տարիները:

    Իր՝  Գորբատի  մականունը, նա ստացել է առողջ  մեջքը  կորացնելու հմտության համար, և կարողանում էր այնքան  կորացնել, որ  լքելով  հանցագործության վայրը, անմեղ  սապատավորի  տպավորություն  էր թողնում:

                           *  *  *

 Ժամանակի  հետ Գորբատին  հանցաշխարհում դարձավ  խոշորագույն  հեղինակություններից մեկը, առաջնորդը. այցեքարտի  վրա  իրեն գովազդում  էր՝ ՛՛Սանկտ  Պետերբուրգում  անտիկ  արժեքների գլխավոր փորձագետ՛՛: Այս   բնորոշումն  անվիճելի  էր, քանի որ  նա մասնագիտացել էր  անտիկ արժեքներին  խաբեությամբ  տիրանալով  ու  հափշտակելով: Գորբատին  անտիկ  արվեստի ասպարեզում  սիրում էր  փայլել  իր  գիտելիքներով: Բայց  կոլեկցիոներների ու թանգարանների ղեկավարների  նկատմամբ  խղճի  խայթ չէր զգում:

                                            *   *   *

- Երկար   տարիներ  ես  բարեկամական  հարաբերությունների  մեջ  էի  քաղաքային  դատարանի   փոխնախագահ   Օլեգ  Կառլովի  հետ: Ճանաչում  էի  նաև  դատարանի  նախագահ  Երմակովին,  սակայն  նրանք  նվազագույն  պատկերացում  էլ չունեին իմ հանցագործ լինելու  մասին: Մենք հանդիպում էինք, խմում  և ես տեղեկանում էի  ամեն ինչի  մասին: Երմակովը  միշտ  դժգոհում էր, թե չի ստացել  օրենքով  իրեն  հասանելիք  կենսաթոշակը: Ես   օգնեցի  նրան  այդ   հարցում: Ծիծաղելի  է, այնպես չէ՞:  Այդ  Կառլովը  32 տարի  աշխատել  էր   ԱԱՆ-ում, միաժամանակ լինելով   ժողդատարանի  փոխնախագահ:  Այնպես որ  կարող  եք պատկերացնել,  թե ինչպես  էր ամեն ինչ փոխկապակցված: Նա զբաղվում էր ամենից առաջ այն գործերով, որոնք հնարում էր Ազգային անվտանգության նախարարությունը: Եվ մինչև  օրս  էլ  մենք  չունենք  արդար դատարաններ: Բայց  խորհրդային  դատարաններն  ու  հետաքննությունը  դեռհասկանալի էին: Այստեղ կարևոր չէ, թե ինչպես է եղել  իրականում, կարևոր է, թե  ինչպես է այն ՛՛դասավորվում՛՛: Իմ  բնակարան  ներխուժեցին այն ժամանակ, երբ  ինձ ձերբակալել էին: Ես կասկածեցի միլիցիային. նրանց մոտ էր տան բանալին: Այդպես էր ՛՛դասավորվում՛՛ այնքան ժամանակ, քանի դեռ  բանտի  հիվանդանոցում  պատահականորեն  չէի հանդիպել Յուրչենկոյին: Նա ասաց ինձ, թե ով էր դաարել. մարդ, որին ես ճանաչել էի 30 տարի:

   Այժմ չկա իսկական քրեական աշխարհ, այժմ անօրինականություն է: Նախկինում գողություն անում էին միայն նրանք, ում ճակատին գրված էր՝ դառնալ գող: Այսօր  բոլորն են գողանում, մի փոքր  բացառությամբ: Չեն գողանում միայն նրանք, ովքեր գողանալու բան չունեն:

                                           *   *   *

Գորբատին կարողացավ  ունևոր  մարդ դառնալ  և ապահովված էր այնքան, որ կյանքի վերջին երեք տարիների ընթացքում  իրեն թույլ էր տալիս գնել թանկարժեք արտասահմանյան դեղորայք՝քաղցկեղի դեմ:  ՛՛Դա ավելին էր, քան իրենց կարող էին թույլ տալ նույնիսկ Կրեմլի ղեկավարները՛՛,  - ասում էր նրա բժիշկներից մեկը: Շատերին զարմացնում էր, որ այդքան բարեկեցիկ մարդը վերադարձավ գողական աշխարհ նույնիսկ իր կյանքի վերջին տարիներին: Թե՝ ի՞նչու, նա պատասխանել էր. ՛՛Դուք չեք հասկանա, դրանում է իմ կյանքի ողջ իմաստը՛՛:

Հանցագործ աշխարհում նրա հեղինակությունը  մնաց աներեր այնքան ժամանակ, քանի դեռ ոստիկանությունը  նրա վերջին ձերբակալումից հետո դուրս չէր եկել 5 բանդաների հետքի վրա, որոնց հետ Գորբատին համագործակցում էր: Մինչդեռ նա իրեն փորձում էր բարեգործ ներկայացնել օրեցօր դաժանացող քրեական աշխարհում:

    - Երբ նայում եմ  այսօրվա  կրիմինալ շրջանակներին, մտածում եմ, որ Արևմուտքը շուտով երկաթե վարագույրով կփակի մեր ճանապարհը ահից, որպեսզի այս անօրինությունը չծավալվի նաև այնտեղ:

      Ես  երբեք ազգայնական  չեմ եղել, բայց արդեն վերափոխվում եմ: Ես սկսում եմ վատ վերաբերվել ադրբեջանցիներին ու մոլդովացիներին: Համակրում եմ 14-րդ բանակի գեներալ Լեբեդին ու նրա  արտահայտած  մտքերը. ՛՛Չի կարելի ամեն ինչ  տալ, այդպես ողջ Ռուսաստանը կփլուզվի, դա կլինի մեր բոլորի վերջը՛՛:

   Ես չեմ կարող ինձ միլիոնատեր պատկերացնել արյան մեջ, բայց և չեմ կարող ինձ պատկերացնել առանց աշխատանքի: Ես շատ բարի գործեր եմ արել: Ես պաշտպանել եմ մարդկանց  Կոլիմայում, Ուրալում, Սիբիրում: Իրկուտսկում  գլխավորել եմ բանտի հեղափոխությունը: Երբ այն ճնշվեց, պատասխանատվության ենթարկվեցի միայն ես:   ՛՛Իշխանություններին զինված դիմադրություն՛՛ ցույց տալու համար դատապարտվեցի 8տարի 8ամիս 8օր ազատազրկման:

   Նույնիսկ հիմա, երբ ես անկողնային վիճակում եմ, գալիս են ինձնից խորհուրդներ հարցնելու, այդ թվում նաև չեչենների մասին, որոնք փորձում էին զավթել քաղաքի բորսան և միլիոններն ուղղել դեպի Գրոզնի: Երբ  նրանք հայտնվեցին 100-ավոր զինվորներով, 6-րդ վարչության ԿՀԴՊՎ-ի տղաները 4 օր աչք չփակեցին: Անհրաժեշտ էր, որ չեչենները թակարդն ընկնեին զենքերը ձեռքներին: Եվ  ես այստեղ էլ ինչ-որ բան խորհուրդ տվեցի, վիրավորները կարող էին ավելի շատ լինել, այս դեպքում 4-ն էին: Մենք ջանում էինք, որ արյունահեղություն քիչ լինի:

                       *    *    *

Գորբատին ամուսնացած էր, երկու տղաների հայր, որոնցից մեկն արտագաղթեց Շվեդիա: Կյանքի վերջին տարիները նա ապրեց մի կնոջ հետ, ում ընկերներն անվանում էին ՛՛պարաշյուտիստ՛՛:

                                                 *   *   *

 -Ես սիրում եմ ամեն ինչ, եթե գեղեցիկ է: Կանանց ես նույնպես սիրում եմ, բայց հաջողություններ, այս առումով դեռ չեմ ունեցել: Իմ ողջ կյանքի ընթացքում  ես չեմ հանդիպել այնպիսի կնոջ, որի մասին երազել եմ. գորովալի, գեղեցիկ, արվեստի ասպարեզում գիտակ: Լավ տնտեսուհի լինելն այնքան էլ կարևոր չէ: Իմ կինը խորապես նվիրված անձնավորություն էր, սակայն, ես համոզված չեմ, որ նրա մեջ կային որակներ, որոնք ես փնտրում էի: Իհարկե, հանդիպումներ ունեցել եմ նաև  գեղեցիկ կանանց հետ, բայց այն ժամանակ ես այնպիսին չէի, ինչպես հիմա: Իմ ողջ կյանքի ընթացքում ես չեմ խմել և թմրանյութ չեմ օգտագործել:

     Նրանք, ովքեր գիտեին ինձ երիտասարդ հասակում կարող են ճանաչել միայն աչքերով: Զույգ թոքերի քաղցկեղը բավականաչափ հյուծել է ինձ:

  Իհարկե, ափսոսում եմ, որ ճակատագիրս այսպես դասավորվեց: Ընտանիքում ինձնից ինչ-որ լավ բան էին սպասում: Եթե 1947թ.այդ  կաթի հետ կապված բանտարկությունը չլիներ, հնարավոր էր, որ նկարիչ դառնայի: Եթե ինձ ևս մեկ կյանքի  հնարավորություն տրվեր, միլիցիոներ կդառնայի: Այդ դեպքում ես կլինեի ինչպես Կրամարյովը: Ես գիտեմ այդ աշխարհը հեռվից և մոտիկից: Իսկ դա շատ կօգներ ինձ:

  Այս  զրույցից  հետո  Գորբատին  ապրեց   ևս  9ամիս: Նա  խնդրեց, որպեսզի  իրեն  թույլ  տան մեռնել  ազատության  մեջ, սակայն  իշխանությունները  զգուշացան, մտածելով ,  որ նա  կաշառել  է բժիշկներին, որպեսզի  նրանք  չափազանցեն իր  հիվանդության  լրջությունը, և  նա, դուրս  գալով  ազատության  մեջ , կմտածի  ու կկատարի   նոր   հանցագործություններ: Նրա հուղարկավորությանը ներկա  էր  հանցագործ  աշխարհի  ողջ   ՛՛սերուցքը՛՛,  նաև  նոր  բանդիտները, որոնց  Գորբատին  չէր  ընդունում և չէր  սիրում:

                                                   Թարգմանությունը՝ Լուիզա Մինալյանի

                                                                        ըստ <Բանդիտիզմ>գրքի

ՌԴ-ում պատվիրված սպանությունների զոհ հայերը

1990-ականներին  Մոսկվայում ազատության մեջ էին գտնվում բազմաթիվ ճանաչված ՛՛օրենքով գողեր՛՛:  Դա հիմնականում պայմանավորված էր խորհրդային միության կառավարման համակարգի խորապես հանցավորությամբ ու կաշառվածությամբ, ինչն էլ իր հասունությամբ ու իր հերթին երկրի ներքին փլուզման սկիզբ դարձավ: Հատկանշական է, որ հենց այդ ժամանակ Մոսկվայի հանցագործ աշխարհի առաջնորդների շրջանում կարելի էր տարբերել երկու ուղղություն. նրանք, ովքեր կառչում էին  գողական հին օրենքներից, և նրանք, ովքեր ձգտում էին ձևափոխել այդ օրենքները՝  համապատասխանեցնելով նոր պայմաններին: 

Արա Արմավիրսկին նոր օրենքով գող է կարգել

 

Սեպտեմբերի 3-ին Կրասնոդարի մարզում օրենքով գող է թագադրվել քրեական շրջանակներում Կուսո մականվամբ հայտնի Շալվա Օզմանովը: Այդ հարցը լուծել են երեք հոգով՝  Դավիթ Օզմանովը, նույն ինքը՝ Շալվայի ազգական Դաթո Կրասնոդարսկին, Արա Արմավիրսկի անվամբ հայտնի Արա Մուրադյանը և Հուսեյն Սլիպոյ մականունով Հուսեյն Ախմադովը: Այդ հարցով գողական հավաքը եղել է Արայի հայրենիքում՝ Արմավիրում: 

 

Ռուս սուպերքիլլերի սպանությունը ցնցել էր ամբողջ Հունաստանը

 

 

<Աթենք, փետրվարի 2, 1997թ.: Ատտիկայի շրջանի անվտանգության բաժին. Մարդու կյանքի և մասնավոր սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների պայքարի ստորաբաժանում, Մարդու կյանքի դեմ ուղղված հանցագործությունների 1-ին ենթաբաժին:

Ծառայողական գրություն. Այսօր՝ 2.02.1997թ. ժամը 13.00-ին, Ատտիկայի Բարիբոբի շրջանի անտառային հատվածում հայտնաբերվել է մոտ 35 տարեկան սպանված /խեղդամահ արված/ տղամարդ՝ առանց անձը հաստատող փաստաթղթի:

Ինչպես պարզվել է հետագայում, նա հանդիսանում է Ալեքսանդր Վիկտորովիչ Սոլոնիկը՝ ծնված 1960թ-ին ՌԴ Ուրալի մարզի Կուրգան քաղաքում: Սպանվածի մատնահետքերը համընկնում են Սոլոնիկի՝ ոստիկանությունում առկա մատնահետքերի հետ…>

   Հինգմիլիոնանոց Աթենքը փռված է բլրային տեղանքում: Որոշ տեղերում, հատկապես այնտեղ, որտեղ հարուստ հույների վիլլաներն են, բլուրները պատված են խիտ բուսականությամբ՝ ծառերով և թփերով: Հենց այդպիսի անտառակում էլ գտել էին դիակը:

Ռուս մաֆիոզի սպանությունից առաջացած  ինֆորմացիոն պայթյունը գերազանցեց բոլոր սպասումները:  Ընկերս, ով այդ ժամանակ գտնվում էր Աթենքում, պատմում էր, որ հեռուստատեսությունը <ԱԱԾ գործակալին> էր նվիրել ընդարձակ ռեպորտաժներ, մեկնաբանել էր տեղի ունեցած իրադարձությունները և ենթադրություններ արել: Աթենքում չկար մի թերթ, որը չանդրադառնար Սոլոնիկի սպանությանը: Հրապարակվում էին նրա լուսանկարները, կոլլաժներ՝ Կարմիր հրապարակն ու Մոսկվայի Վասիլի Երանելու տաճարը՝ կկոցող աչքով /գաղտնի ոստիկանության խորհրդանիշով/ և կարմիր ֆոնի վրա <մաֆիա> բառով... Հույներին ամենից շատ ցնցել էր այն բուռն կյանքը, որով ապրել էր Սոլոնիկը: Անվերջանալիորեն ցուցադրվում էին նրա՝ մեծ լողավազաններով, ընդարձակ բակերով վիլլաները, որոնցում նա ապրել էր բարեկամների, ընկերների հետ: Նույնիսկ Աթենքի հարուստ հույների չափանիշներով կուրգանցի մաֆիոզը շատ հարուստ մարդ էր:

  Ռեպորտյորները շատ հեշտությամբ ամբողջացրեցին Սոլոնիկի ապրելակերպը: Նա հավատարիմ մնաց իր հակումներին նաև Հունաստանում. սիրում էր երկարաոտք աղջիկների ընկերակցությունը, սիրում էր սլանալ հունական YXM-905 համարանիշով <Հարլի Դեյվիդսոն-1340> հզոր մոտոցիկլով: Մոտոցիկլը հայտնաբերվել և պահվում է Ատտիկայի քրեական ոստիկանության կայանատեղիում: Ասում են՝ դրանով Սոլոնիկը գնացել է նաև Իտալիա: Կուրգանցին ուներ նաև ջիպ <Տոյոտա> ավտոմեքենա, բայց այն հայտնաբերել այդպես էլ  չհաջողվեց: Այն անհետացավ և հետախուզում հայտարարվեց:

  Խուզարկության ընթացքում Սոլոնիկի վիլլայից հայտնաբերվեց Կալաշնիկովի ավտոմատ, օդամղիչ ատրճանակներ, օպտիկական նշանառության սարքեր, ատրճանակ և մեծ քանակությամբ ռազմամթերք: Մի՞թե կուրգանցի Ռեմբոն կարող էր ապրել առանց զենքերի...

 Աթենքի քրեական ոստիկանությունը Ռուսաստան էր ուղարկել սպանվածի մասին որոշ տեղեկություններ և դիակի դատաբժշկական հետազոտության արդյունքները.<Դիակը նույնականացվել է քրեաբանական ստորաբաժանումում պահվող և ավելի վաղ ռուսական իշխանությունների կողմից փոխանցված Սոլոնիկի մատնահետքերով: Նրա հագին կանաչա-մոխրագույն, երկարաթև վերնաշապիկ է, սև տաբատ և սև կոշիկներ: Քննիչի կարծիքով, մարմնի վրա եղել են խեղդամահության ակնհայտ նշաններ, մահը վրա է հասել դիակի հայտնաբերումից 18-24 ժամվա ընթացքում:

Դիակի հետազոտության ընթացքում պարզվել էր, որ Սոլոնիկը տարել է ներքին ծնոտի, քթի, գոտկատեղի հատվածի պլաստիկ վիրահատություններ, որոնց սպիները դեռ առկա էին:

  Սոլոնիկը Հունաստան էր ժամանել 13.06.95թ-ին՝ ունենալով վրաստանցի Վլադիմիր Կեսովի անվամբ անձնագիր: Անձնագրում հրավեր կար՝ տրված 1995-ի մարտին Մոսկվայում Հունաստանի դեսպանատան կողմից: Ավելի ուշ Սոլոնիկին տրվել էին հունական նույնականացման  քարտ /անձը հաստատող փաստաթուղթ/ և հունական անձնագիր՝ Ֆիլարետոսի և Մարիի որդի Վլադիմիրոս Կեսովի անվամբ, ծնված 1968թ.-ին՝ Վրաստանում: Այդպիսի փաստաթղթեր էին տրվել նաև նրա կողքին գտնվող տիկնոջը, ով ներկայացել էր որպես նրա կին:

Սոլոնիկի համար ձևակերպել էին նաև հունական նույնականացման քարտ՝ Կոսմոսի և Աննայի որդի Վալերիոս Պոպովի անվամբ, ծնված 1958թ-ին՝ Վրաստանում: Երկու քարտերում /Կեսովի և Պոպովի/ առկա՝  ցուցամատների հետքերի համեմատությունից պարզվել էր, որ դրանք համընկնում են դիակի համապատասխան մատի և Սոլոնիկի դակտոքարտի տվյալներին:

 Հունաստանում ձեռք բերած փաստաթղթերով Սոլոնիկը շրջել էր ամբողջ Եվրոպայով, բայց միայն այն երկրները, որտեղ նրա մասին պաշտոնական նշում կար սահմանային հսկողության ծառայությունում, Իտալիա, Հունգարիա, Շվեյցարիա, Գերմանիա: Բացի այդ, հաջողվեց պարզել, որ նա Ռուսաստան է այցելել Մենշիկովի հետ միասին…Այդ տվյալները բազմաթիվ հարցեր ու հանելուկներ են առաջացնում, որոնք հաստատել կարող էր Մենշիկովը, ով փախուստի մեջ էր>:

Սոլոնիկի պատմությունը բազմաթիվ խոսակցություններ ծնեց, հատկապես դիակի հայտնաբերման և մահվան մասին ոչ բավականաչափ ու մշուշոտ հանգամանքների պատճառով:  

Ամենատարածված վարկածներից մեկի համաձայն, Սոլոնիկը հատուկ ծառայությունների գործակալ-լիկվիդատոր էր: Գլխավոր փաստարկը՝ հանդուգն ու ֆանտաստիկ փախուստն էր <Մատրոսկայա տիշինայից>: Այդ առումով ինձ ծանոթ խուզարկուն այսպիսի կարծիք հայտնեց. հայտնի էին Սոլոնիկի հակումները թանկարժեք մեքենաների, ռեստորանների, հագուստների նկատմամբ: Նա օրինակ, ուներ <Կարտյե> ֆիրմայի շքեղ ժամացույց, որի գինը մի քանի տասնյակ հազար դոլար է: Այսօրվա հատուկ ծառայություններից ո՞րը կարող էր վճարել նման <խաղալիքի> համար:

Բացի այդ, բացարձակ անհնար է պատկերացնել, որ հունական կողմը /որն արդեն երկար ժամանակ էր հետևում Սոլոնիկին/ թույլ տար իրենց երկրի տարածքում  ինքնադատաստան տեսնել նրա հետ: Դա կարող էր արդեն լինել ոչ թե սկանդալ, այլ միջազգային քրեական սկանդալ…Թեև ես չեմ բացառում հայրենի իրավապահ համակարգի մասնակցությունը փախուստի դիմած սուպերքիլլերի սպանությանը: Սոլոնիկը թշնամիներ շատ ուներ: Բավական է հիշել բաումանցիների վրեժխնդրության երդումը՝ Բոբոնին սպանելու համար: Այդ պատճառով բավական էր միայն ում պետք է՝  ակնարկել կուրգանցու գտնվելու վայրի մասին: Մնացածը տեխնիկայի գործ կլիներ…

  Ատտիկայում սուպերքիլլերի դիակի հայտնաբերման ընթացքում Ինտերպոլի՝ Իտալիայի ազգային բյուրոյից սենսացիոն հաղորդում ստացվեց. Սոլոնիկն իբր պետք է գնար Իտալիա հերթական պատվերը՝ տեղացի խոշոր կոմերսանտի սպանությունը կատարելու: Հետո այդ տեղեկատվությանը էական ոչինչ չավելացավ: Պարզ չէր նաև, թե որտեղից էին այդ տեղեկությունները հայտնվել իտալական <ԱՄՍԱ> ինֆորմացիոն գործակալության տրամադրության տակ: Հնարավոր է, որ Սոլոնիկը, ունենալով <մեծ մասնագետի> համբավ, ժամանակ առ ժամանակ հաստատում էր իր պրոֆեսիոնալ մակարդակը: Գեղեցիկ կյանքը ստիպում էր համապատասխան ծախսեր, իսկ Սաշա Մակեդոնսկին դժվար թե կարողանար այլ միջոցով վաստակել:

  Նկարագրված իրադարձություններից ուղիղ կես տարի անց սկսվեցին կուրգանյան խմբավորման անդամների ձերբակալությունները: Օպերատիվնիկներին հայտնի դարձան նաև կուրգանցի Ռեմբոյի կյանքի մասին լրացուցիչ փաստեր: Պարզվեց, օրինակ, որ Սոլոնիկը Ռուսաստանից վերջին անգամ մեկնել է 1996թ-ի դեկտեմբերի 12-ին /ինձ ցույց տվեցին կտրոնը՝ տրված կահույքի խանութից, որի համար վճարել էր անձամբ սուպերքիլլերը/: Նա ապրել էր Վլադիմիրսկի մարզի իր առանձնատանը, որը նա գնել էր Մաքսիմովի անվամբ /այդ ազգանունով անձնագրով նրան բռնել էին Պետրովսկի շուկայում՝ փոխհրաձգությունից հետո/: Սոլոնիկը պարծենում էր, որ իր փախուստը կազմակերպել է առանց ուրիշի օգնության և ուշադիր հետևում էր իր մասին թերթերում տպվող բոլոր հրապարակումներին:

 Արդեն <Մատրոսկայա տիշինայի> փախուստից հետո նա մի քանի պատվեր էր իրականացրել Մոսկվայում և արտերկրում՝ Իտալիայում և Հունաստանում: Ընդ որում, երեկվա շարքային քիլլերի հեղինակությունը իսկապես շատ բարձրացավ:<Հանդիպումների> ժամանակ Սոլոնիկը շատ հեշտությամբ էր լուծում հարցերը հօգուտ կուրգանցիների: Բավական էր, որ նա հայտնվեր և ներկայանար, նույնիսկ ամենաճարպիկ հակառակորդները ծնկի էին գալիս...

 Նրա մահը դարձավ իր ընտրած ճակատագրի տրամաբանական ավարտը: Համաձայնեք՝ դժվար է Սոլոնիկին /ով իրենից կերտել է արծիվ դենդի-սուպերմենի կերպար/  պատկերացնել հաշմանդամի կարգավիճակով՝ խցում, կեղտոտ բուշլատով, ով այլ զեկերի հետ սնվում է բանտային բալանդով: Նա ինքն էլ չէր ցանկանա նման ավարտ:              

                                                                   Պատրաստեց Լուիզա Մինալյանը